Euforia chwili - część 2
Naprawdę myśleliście, że na tym cała historia się skończyła? Że magiczna ryba z dwójką z przodu i moja dotąd największa zdobycz postawiły ostateczną kropkę nad tym wszystkim? Gdzie tam. Tak naprawdę właśnie wtedy zaczęło się coś, co trudno opisać słowami. Coś, co wchodzi człowiekowi pod skórę, do głowy, a nawet do snów.
Cały następny tydzień funkcjonowałem tylko w połowie. Ciałem byłem w domu, ale myślami wciąż tam — nad wodą, na miejscu zdarzenia. Bez przerwy odtwarzałem w głowie każdy szczegół poprzedniej wyprawy. Każdy ruch tafli, każdy dźwięk sygnalizatora, każdą chwilę tego niesamowitego holu. Wiedziałem, że byłem wtedy we właściwym czasie we właściwym miejscu. A gdzieś głęboko we mnie zaczęła kiełkować myśl… a co, jeśli to może się zdarzyć znowu?
Sam się z siebie prawie śmiałem. Takich ryb przecież nie łowi się dwa razy w ciągu kilku dni. Nie takich ryb. Nie takich marzeń.
Ale im bardziej starałem się w to nie wierzyć, tym mocniej ciągnęło mnie z powrotem.
Nad wodę dotarłem wcześnie rano. Wszędzie panował spokój, ciszę przerywała tylko budząca się okolica i delikatny plusk wody. Bez zbędnej zwłoki posłałem zestawy do wody. Bez zanęty. Tylko moja ulubiona strategia single bait – różowy pływak PinkSquid – i wiara w jedno jedyne branie, które może zmienić wszystko.
Dopiero potem zacząłem rozkładać obozowisko. Leżak, rzeczy, zanęta, gorąca kawa… bo tej nad wodą nigdy nie może zabraknąć. Wszystko do siebie pasowało. Dokładnie tak, jak powinno.
Pierwsze brania przyszły dość szybko. Sygnalizator krótko się odezwał, a mały karpik wywołał uśmiech na mojej twarzy. Mimo to czułem, że tym razem czekam na coś więcej. Poprzednia wyprawa mnie zmieniła. Rozbudziła mój apetyt. W głowie nosiłem ogromne oczekiwania, choć starałem się trzymać je na wodzy.
Godziny mijały niesamowicie szybko. Ranek w mgnieniu oka przelał się w południe. Słońce stało wysoko nad głową, wszystko było perfekcyjnie przygotowane — przypony naszykowane na zapas, obozowisko urządzone dla wygody, a w głowie wciąż te same piękne wspomnienia.
I wtedy znów tego zapragnąłem.
„Oby znowu tylko niepozornie piknęło…”
I piknęło...)))
Niepozornie. Niemal ostrożnie. Branie jak od małego leszcza. Wziąłem wędkę do ręki i w tej chwili szczytówka gwałtownie zgięła się do wody. W ciągu jednej sekundy było dla mnie jasne, że to nie jest zwykła ryba. Serce zaczęło walić, a przez ciało przeszła znajoma fala adrenaliny.
Hol się zaczął.
Tym razem nie trwał długo. Ryba walczyła siłowo, z godnością, dokładnie tak, jak potrafią duże karpie. A kiedy po mniej więcej piętnastu minutach wprowadziłem ją do siatki podbieraka, na kilka sekund przestałem odbierać otaczający świat.
Golec!!!
Piękny, potężny, majestatyczny. Po prostu oglądałem go w milczeniu. Te proporcje. Szeroki grzbiet. Idealnie ułożone łuski. Coś takiego nie widuje się często. A już na pewno nie drugi raz w ciągu jednego tygodnia.
Ostrożnie położyłem rybę na macie i wciąż nie mogłem w to uwierzyć. W głowie miałem tylko jedną myśl — to przecież niemożliwe.
Ale waga nie kłamała.
Po odjęciu worka na wyświetlaczu znów pojawiła się liczba powyżej dwudziestu kilogramów.
W tej chwili miałem ochotę wykrzyczeć to całemu światu. Wywrzeszczeć całą tę radość, euforię, szczęście i niedowierzanie. Ale zamiast tego dusiłem to wszystko w sobie i tylko uśmiechałem się jak mały chłopak, któremu właśnie spełniło się kolejne marzenie życia.
Drugi raz w ciągu jednego tygodnia.
Coś takiego może się już nigdy nie powtórzyć. I właśnie dlatego te chwile są tak cenne.
Zrobiłem rybie zdjęcia, przez chwilę cieszyłem się tym niepowtarzalnym momentem, a potem z maksymalną ostrożnością wypuściłem ją z powrotem do jej świata. Patrzyłem, jak powoli znika w głębinie, i czułem ogromny szacunek. Do ryby. Do wody. Do chwili, która była mi dana.
Więc święty Piotrze… dziękuję ci po raz drugi.
Za to poczucie szczęścia. Za tę euforię. Za wspomnienie, które zostanie we mnie na zawsze.
W imieniu teamu SP – Lupi




