Wyprawa, która miała wszystko - Stanislav "Stanley" Pečený and friends
Wywózka, własne łowiska, Smoked Squid i kilka niezapomnianych wieczornych chwil.
Dwa piękne karpie w ciągu jednego dnia, wieczorny hol dwudziestodwukilogramowego pełnołuskiego, a chwilę później jeszcze niespodziewane spotkanie z sumem ponad 180 centymetrów. Takiego zakończenia sezonu na pewno nie planowałem. A wszystko zaczęło się zupełnie zwyczajnie – od szukania własnych łowisk i powrotu do metody, której ostatnio używałem jakieś trzy lata temu.
Na ostatnią w tym roku dłuższą wyprawę postanowiłem bowiem wyruszyć z łódką i po dłuższej przerwie znów spróbować łowienia z wywózką. Chciałem trochę urozmaicić koniec sezonu, zmienić utarty sposób łowienia i sprawdzić, co ta zmiana mi przyniesie.
Na wyprawę zabrałem sprawdzoną kombinację produktów Single Player. Do nęcenia wybrałem kulki Scopex Squid, a na włos klasycznie założyłem Smoked Squid, który towarzyszy mi praktycznie od początku tego sezonu. W ciągu roku zbudowałem do niego zaufanie i nie miałem powodu, żeby cokolwiek zmieniać.
Pogoda w trakcie wyprawy w sumie nam sprzyjała. Wiał tylko lekki wiatr, prosto na nasz brzeg, co uważałem za przyjemny atut. Wiatr mógł stopniowo przyciągać ryby właśnie pod nasz brzeg, więc byłem ciekaw, czy w kolejnych dniach przełoży się to na ich aktywność. Do tego na samym początku tygodnia towarzyszyła nam pełnia, która nadawała nocnemu łowieniu zupełnie inną atmosferę.
Sobota – przygotowania zaczynają się już w domu
Przygotowania zacząłem już dzień przed wyjazdem. W sobotę przygotowałem w domu własne ziarna, bo ich przygotowywanie to coś, co w wędkarstwie lubię. Lubię wiedzieć, co dokładnie wiozę nad wodę, przygotować wszystko po swojemu i mieć pewność, że mam na wyprawę dokładnie to, czego chcę używać. Dla kogoś może to zwykła część przygotowań, ale dla mnie także ta część wędkarstwa należy do całej wyprawy.
Niedziela – szukanie własnych miejsc
Na miejsce dotarłem w niedzielę. Jak to u mnie bywa, pierwszego dnia w ogóle nie wyciągałem wędek. Najpierw rozbiłem obóz, przygotowałem wszystko, co potrzebne, a potem wziąłem echosondę i wypłynąłem na wodę.
Od początku wiedziałem, że nie chcę łowić w miejscach, które na pierwszy rzut oka są oczywistym wyborem i gdzie siedzi już co drugi. Nie znaczy to, że za wszelką cenę chciałem szukać czegoś daleko od innych. Czasem wystarczy przesunąć się o kilka metrów i można odkryć zupełnie inną część dna, która ma dla nas większy sens.
Ostatecznie znalazłem dwa ciekawe miejsca. Oba znajdowały się na przejściu dna, gdzie zmieniała się głębokość i jego struktura. Miejsca oznaczyłem markerami i na każde z nich wywiozłem około 20 kilogramów samych ziaren. Kukurydzę, pszenicę i rzepak. Potem wróciłem na brzeg, zjadłem kolację, zaparzyłem herbatę i poszedłem spać.
Żadnego niepotrzebnego pośpiechu. Miejsca były przygotowane, a przede mną było jeszcze kilka dni, w ciągu których miało się okazać, czy wybrałem dobrze.
Poniedziałek i wtorek – pierwsze kontakty z rybami
W poniedziałek rano obudziłem się bez budzika, wypiłem kawę, przygotowałem nowe zestawy i wypłynąłem na wodę. Oba miejsca dzieliło około 150 metrów. Nie chciałem mieć obu wędek w jednym rejonie, dlatego każdą umieściłem na innej głębokości i na innej części dna.
Pierwszego dnia aktywność była dość słaba. Przyszły dwa brania, raczej niepewne opady i krótkie odjazdy, ale żadnego nie udało mi się zamienić na rybę. Po ich przebiegu sądziłem, że mogły to być mniejsze ryby.
Wieczorem znów wypłynąłem na wodę i tym razem do zanęty dodałem też kulki. Na każde miejsce wywiozłem około dziesięciu kilogramów mieszanki ziaren i kulek. Potem nie pozostało nic innego, jak pozwolić wszystkiemu działać.
We wtorek rano znów przygotowałem zestawy, załadowałem łódkę i wywiozłem wędki na ich miejsca. Ledwo zdążyłem po powrocie na brzeg trochę się rozsiąść, a po około dziesięciu minutach odezwał się jeden z sygnalizatorów. Przyszedł opad i wypłynąłem na wodę.
Na drugim końcu czekał mniejszy pełnołuski około sześciu kilogramów. Rybę wypuściłem prosto z łódki, zestaw znów położyłem na miejscu i wróciłem na brzeg. Mniej więcej po dwóch godzinach odezwała się też druga wędka. Efektem był kolejny ładnie zbudowany pełnołuski, tym razem do dziesięciu kilogramów.
Do wieczora nic więcej się nie wydarzyło. O 22:00 ściągnąłem zestawy, ponownie zanęciłem i przygotowałem się na kolejny poranek.
Środa – miejsca zaczynają oddawać swoje skarby
W środę rano wypłynąłem na wodę i tym razem dodałem na każde miejsce już tylko kilka garści kulek. Potem położyłem zestawy i wróciłem na brzeg.
Całe przedpołudnie nic się nie działo. Około wpół do dwunastej nagle jednak przyszedł piękny odjazd na lewej wędce. Wypłynąłem za rybą i już po przebiegu holu było jasne, że tym razem może to być coś ciekawszego.
Po chwili w podbieraku pojawił się piękny golec o wadze około 17 kilogramów. Rybę przewiozłem na brzeg, udokumentowałem ją i po ponownym położeniu zestawu łowiłem dalej.
Nie minęło nawet półtorej godziny, a odezwała się druga wędka. Znów wypłynąłem na wodę, a na jej końcu czekał przepiękny pełnołuski o wadze 19 kilogramów. Ryba zwróciła moją uwagę nie tylko budową ciała, ale też nietypowym kształtem głowy i mocno wyłupiastymi oczami. Właśnie takie ryby mają swój niepowtarzalny charakter i zapamiętuje się je na długo.
Dwa piękne karpie w ciągu jednego dnia. W tamtej chwili miałem już z wyprawy naprawdę dobre przeczucie.
Czwartek – wieczór, którego szybko nie zapomnę
W czwartek dojechali też koledzy, więc o rozrywkę nie było trudno. W ciągu dnia udało nam się wyholować kilka mniejszych ryb, ale tym razem pierwsze skrzypce grały przede wszystkim leszcze. Brały naprawdę masowo, a niektóre chwile przypominały mi stare wędkarskie czasy, kiedy człowiek nie wiedział, gdzie najpierw skoczyć.
Cały dzień trochę walczyłem z mniejszymi rybami. Około dziewiątej wieczorem na jednej z wędek przyszedł jednak niepozorny opad.
Spojrzeliśmy z kolegami po sobie, a pierwsza reakcja była w stylu: „Kurczę, znowu leszcz. I jeszcze po ciemku nie bardzo mi się chce po niego płynąć.”
W końcu jednak wsiadłem do łódki i wypłynąłem na wodę.
Gdy tylko dopłynąłem do ryby, wszystko nagle zrobiło się ciężkie. Karp zaczął powoli odpływać na otwartą wodę i zabierać żyłkę. W tym momencie było dla mnie jasne, że tym razem to nie będzie żaden leszcz ani mniejszy karp. Na drugim końcu jest coś znacznie ciekawszego.
Nastąpił hol, podczas którego ryba nie oddała mi ani centymetra za darmo. Po mniej więcej dwudziestu minutach udało mi się wreszcie wprowadzić do podbieraka przepięknego pełnołuskiego o wadze 22 kilogramów.
Radość była ogromna. Jeszcze większa była jednak możliwość przeżycia tej chwili razem z kolegami, którzy przy tym byli. Rybę udokumentowaliśmy, wypuściliśmy z powrotem do jej środowiska, a ja postanowiłem, że tego wieczoru nie będę już wywoził tej wędki na miejsce. Niech odpocznie do rana.
Ale na tym wieczorny program bynajmniej się nie skończył.
Mniej więcej dziesięć minut po powrocie na brzeg ruszyła też druga wędka. Znów wypłynąłem na wodę i tym razem czekał na mnie mniejszy karp około ośmiu kilogramów. Jego również wypuściłem prosto z łódki.
W głowie układałem, gdzie znów położyć zestaw. Czy wrócić na pierwotne miejsce, czy spróbować czegoś innego. Ostatecznie zdecydowałem się na miejsce, gdzie chwilę wcześniej wyholowałem dwudziestodwukilogramowego pełnołuskiego. Zostało około trzydziestu minut łowienia, a ja chciałem dać temu miejscu jeszcze jedną szansę.
Położyłem zestaw, wróciłem na brzeg i czekałem na koniec łowienia.
O 22:00 poszedłem ściągnąć wędkę. Gdy wziąłem ją do ręki, poczułem na drugim końcu opór. Pierwsza myśl była taka, że nie odpadł kamień i zestaw gdzieś się zaczepił. Przygotowałem łódkę i szykowałem się, żeby popłynąć po zaczepiony zestaw.
Wtedy jednak wędka ruszyła mi prosto w rękach.
W ciągu kilku minut było dla mnie jasne, kto jest na drugim końcu. Sum.
Wypłynąłem za nim na wodę i od początku było jasne, że tym razem to będzie zupełnie inny hol. Po około dwudziestu minutach udało mi się doprowadzić suma do łódki. Nie mierzyliśmy go, ale na oko miał na pewno ponad 180 centymetrów.
Był to piękny hol i zarazem porządny sprawdzian całego zestawu. Sum sprawdził nie tylko moje zestawy, ale też wędkę Scope 3 m o krzywej ugięcia 3 lb. I muszę powiedzieć, że poradziła sobie naprawdę dobrze.
Kiedy później wracałem na brzeg, mogłem się tylko uśmiechać. Dwudziestodwukilogramowy karp, a chwilę później sum ponad 180 centymetrów. Tego naprawdę się nie spodziewałem przy wieczornym ściąganiu wędek.
Piątek – czas na podsumowanie
Ostatniego dnia wyprawy nic istotnego już się nie wydarzyło. Powoli przyszedł czas na pakowanie i powrót do domu.
Kiedy patrzę wstecz na całą wyprawę, nie mogła wypaść lepiej. Od pierwszych niewykorzystanych brań, przez mniejsze karpie, pięknego golca i niezapomnianego pełnołuskiego, aż po dwudziestkę dwójkę i niespodziewanego suma.
Znów się potwierdziło, że warto poświęcić czas na szukanie własnych miejsc, zastanowić się nad ich przygotowaniem i nie bać się zmienić sposobu łowienia. Po trzech latach znów nacieszyłem się wywózką i przypomniałem sobie, dlaczego tak bardzo lubię ten rodzaj wędkarstwa.
Smoked Squid towarzyszył mi przez całą wyprawę i razem z zanętą Scopex Squid i ziarnami stał się częścią kolejnej pięknej wędkarskiej historii. Nie chcę twierdzić, że za sukcesem stoi jedna przynęta. Zawsze to splot wielu rzeczy, od wyboru miejsca aż po właściwe wyczucie czasu. Ale właśnie doświadczenia z podobnych wypraw stopniowo pokazują człowiekowi, czemu może ufać.
I może najpiękniejsze w tym wszystkim jest to, że nigdy z góry nie wiadomo, co przyniesie kolejna wyprawa. Czasem wystarczy jeden niepozorny opad, zwykłe wieczorne ściąganie wędek i z planowanego końca łowienia robi się przeżycie, które będzie się wspominać jeszcze długo.
Dziękuję kolegom za wszystkie wspólne chwile nad wodą i przeżycia, które będę jeszcze długo wspominał. Wielkie podziękowania należą się też Pítrsowi i całemu zespołowi Single Player za zaufanie i możliwość bycia jego częścią. Bardzo to doceniam! 🙏🏽
Do zobaczenia nad wodą! 🎣
Stanley








